Een droom van een kerk

Een droom van een kerk

Ik droom van een kerk die zich uitsluitend laat leiden door liefde, liefde en nog eens liefde.

Een kerk die net zo radicaal als haar rabbi die liefde in praktijk brengt, ongeacht wie zij ontmoet of in welke omstandigheid zij komt.

Een kerk die net zo weerloos, kwetsbaar en onbevangen als Hij ieder mens durft ontvangen en verwelkomen.

Een kerk die niet zoekt naar zekerheden, spijkerharde dogma’s en gebeitelde standpunten, maar die vragen durft en blijft stellen omdat God ophoudt God te zijn als wij Hem in woorden hebben gevangen.

Een kerk die niet bezig is met veilig stellen, maar bereid is desnoods alles te verliezen omwille van het goede nieuws dat God zijn weg gaat in deze wereld en het kwaad heeft overwonnen.

Een kerk die niemand uitsluit, veroordeelt of in een hoek drukt, maar ruimte heeft om de ander te leren kennen en naast die ander te komen.

Een kerk die voor alles vraagt en niet opdringt of iets aan je kwijt moet. ‘Wie ben je en hoe kan ik, hoe kunnen wij je helpen’ in plaats van ‘wij weten wat goed voor jou is’.

Een kerk die net als Jezus niet bezig is met beschuldigen of op zonde wijzen, maar de nood en droogte herkent in gebutste, gedeukte, verwonde zielen en daarin genezende liefde, genade, levend water aanreikt.

Een kerk die langs deze weg van liefde de wereld op z’n kop zet, beïnvloedt, verandert, geneest en verzoent met haar schepper.

Een kerk die daarmee niet soft is, maar onrecht, uitbuiting, uitsluiting en onderdrukking moedig uitdaagt en aanklaagt omdat liefde dat vraagt en omdat deze dingen die liefde bedreigen en vernietigen.

Een kerk die het lef heeft nieuwe antwoorden te vinden op vragen die haar vandaag gesteld worden en op uitdagingen die nieuwe tijden met zich mee brengen.

Een kerk die voor alles gaat voor mensen omdat ze het voorwerp zijn van Gods oneindige en weerloze liefde en niet voor gelikte diensten, show en strakke organisatie.

Een kerk die zich definieert als familie en dus ruimte heeft voor gesprek, discussie, het oneens zijn en waarin mensen elkaar koste wat kost vasthouden omdat dat wat ons bindt meer is dan dat wat ons scheidt.

Een kerk die zich bovendien blijft verwonderen over Gods werk in Gods kerk, Gods wereld en Gods mensen en de kracht tot vernieuwing verwacht van het levende water dat Jezus biedt en niet van het bewaken van grenzen, het waken over de leer, kortom niet van zichzelf.

Een kerk die erkent dat ze bestaat uit hele gewone mensen die hun leven bij lange na niet op orde hebben en geen afgeronde antwoorden hebben, maar volop vertrouwen op de kracht van Jezus in hun eigen zwakheid.

Een kerk die begrijpt wat dienen is, de minste zijn, voeten wassen in het spoor van haar meester.

 

Ik geloof in een kerk die zich laat leiden door volmaakte liefde!

 

‘De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden.

1 Johannes 4: 18


(afbeelding: Levend Water door Anneke Bollebakker)
 
10-01-2019